Contos e lendas do alumnado II: Bos días.

Hoxe cheguei moi cedo ao instituto. A porta da entrada estaba aberta, pero todas as luces estaban apagadas.
Decidín subir a clase a ver se chegara algún compañeiro. Polos corredores non se vía nada; tiven que utilizar a lanterna do móbil para non tropezar.
Ao chegar a clase vin que non había ninguén. Deixei a mochila e saín para fóra, pero á carón dos baños vin unha sombra cuns ollos amarelos brillantes fitándome de maneira ameazante.
Saín correndo ata chegar á porta da entrada, que estaba cerrada. Dei a volta e de novo tropecei coa sombra de terroríficos ollos amarelos. Esta dicíame:
- Iván..., Iván..., esperta que xa son as oito.

Autor do conto: Iván González García, 1º Bac, Curso 2013-14.

Contos e lendas do alumnado I: A Maruxiña.

A Maruxiña era unha nena que vivían en Bustelo de Lor, preto do castro. Un día, mentres paseaba polos arredores, unhas mouras raptárona e agochárona no castro.
Ao ver que anoitecía e a nena non voltaba á casa, a súa nai preocupose moito e decidiu ir buscala. Chamouna berrando:
- Maruxiña! Maruxiiiiiiña!
Ao pouco tempo, saíu do castro unha moura de longos cabelos louros adornada cunha chea de impresionantes xoias de ouro e díxolle:
- Non hai Maruxiña nin Maruxón, que está picada no meu barreñón!
Entón a nai botouse a chorar, desesperada, e a moura díxolle que se quería volvela ver, tería que traerlle o ubre dunha vaca.
A muller, moi apesarada, volver correndo á casa e foi á corte e colleu a mellor vaca que tiña e quitoulle o ubre.
Ao chegar ao castro, a moura estaba agardándoa. Ela entregoullo e, como por arte de maxia, saíu a Maruxiña dunha abertura no chan do castro, toda descolorida e con cara de terror, e correu cara a súa nai.

 Imaxe extraída da Wikipedia: CC- BY- SA (Lmbuga)

Lenda recollida por: Antía Rodríguez Casanova, 4º ESO, Curso 2012-13.

A LINGUA: ESE PATRIMONIO QUE NOS DEIXARON.

FIN DE SEMANA NA ALDEA (1 Febreiro 2014)

Día de invernía, propio para estar tras do lume, día con moitas caras: tan pronto chove como cae auga nevada ou xarabia (pedra); sopra o curisco ou nevarisca (caen pequenas felepas de neve). Por momentos, hai rafadas de sol e podemos contemplar o ciclo da auga (esta evapórase e ascende cara ao ceo). No lusque fusque a xeada veu conxelar a pedra que quedara no chao.

O mellor nestes días é un caldiño de fillas (de repolo) ben quentiño á carón do lume de lareira e unha pouca empanada, mirando arder os cepos. Din que en xaneiro as verzas saben a carneiro, e en febreiro tamén.

 

  Imaxe extraída de Flickr: CC- BY- NC-SA (Lucas Peev)

EN NEGRIÑA DESTACAMOS AS PALABRAS RECOLLIDAS EN SARRIA.